Voor de laatste keer in zijn “eigen” huis.
Vandaag werd mijn lieve vader 88 jaar.
Zijn doel… en dat heeft hij gehaald.
Vroeger vierden we het groots.
Zijn verjaardag viel samen met Koninginnedag alsof het leven hem elk jaar even extra in het licht zette.
Nu is het anders.
Stiller… zachter… maar misschien ook wel rauwer dan ooit.
De dementie heeft hem geraakt.
En we wisten dat dit moment ooit zou komen.
De opname…iets waar je niet naartoe wilt, maar wat toch dichterbij komt.
Wat een gevecht moet het zijn in zijn hoofd.
En toch…zijn er nog steeds die momenten.
Dat we samen lachen.
Dat ik nog steeds alles tegen hem kan zeggen.
Alleen is er iets veranderd.
Vroeger zei hij vaak:
“Vraag maar aan je moeder.”
Nu gaat hij zelf het gesprek aan.
Zegt wat hij denkt…en soms ook wat hij ziet ook als dat er eigenlijk niet is.
En dat is soms verwarrend.
Soms pijnlijk.
Maar ook… heel echt voor hem.
Want waar woorden veranderen, blijft zijn beleving bestaan.
En ergens daarin…Daar zit nog steeds mijn vader.
Vandaag geen groot feest.
Maar wel liefde.
Herinneringen.
En een stille dankbaarheid…
Dat hij er nog is.
Op zijn manier. 🤍