“Ja hoor… toeval.”

Die opmerking hoor ik regelmatig wanneer ik vertel over een coachsessie met paarden.

En eerlijk?

Soms denk ik dat zelf ook.

Want ook ik probeer altijd eerst logisch te kijken. Niet alles hoeft direct een betekenis te hebben.

Maar soms gebeurt er iets waarvan je denkt…

Hoe dan?

Afgelopen week werkte ik met een vrouw die veel verantwoordelijkheid draagt. Ze zorgt goed voor anderen en vertelde dat ze tegenwoordig ook bewust tijd voor zichzelf neemt. Sporten, afspreken met vriendinnen, momenten van ontspanning. Op papier leek de balans steeds beter te worden.

Toch liet haar lichaam iets anders zien.

Tijdens een oefening legde ze drie pionnen neer:

  • Ik
  • Balans
  • Anderen

Ze mocht vervolgens gaan staan bij de pion Ik.

Ik stelde haar één vraag:

“Ga eens staan alsof jij vandaag net zo belangrijk bent als ieder ander.”

Op dat moment brak de emotie door.

Niet omdat iemand haar vertelde dat ze meer voor zichzelf moest kiezen.

Maar omdat haar lichaam ineens voelde hoe moeilijk dat eigenlijk was.

Terwijl zij haar tranen toeliet en bij Stitch stond, gebeurde er iets bijzonders.

Stitch liep rustig weg.

Niet naar haar.

Niet naar de pion Ik.

Niet naar Balans.

Hij liep rechtstreeks naar de pion Anderen.

En stootte precies die pion om.

Daarna liep hij naar de spiegel.

Hij bleef daar minutenlang stilstaan.

Ik keek ernaar en dacht alleen maar:

Hoe dan?

Was dit toeval?

Misschien.

Kan ik bewijzen dat Stitch bewust die pion koos?

Nee.

En dat hoeft ook niet.

Want het bijzondere zit voor mij niet in het bewijs.

Het bijzondere zit in het gesprek dat daarna ontstond.

De omgevallen pion bracht precies onder woorden waar deze vrouw zelf nog geen woorden voor had.

En de spiegel leek één eenvoudige vraag terug te geven:

Wie ben jij, wanneer je even stopt met zorgen voor iedereen om je heen?

Of je dit nu toeval noemt, intuïtie of simpelweg een opmerkelijke samenloop van omstandigheden…

Na duizenden sessies blijf ik me verwonderen over dit soort momenten.

Niet omdat paarden kunnen praten.

Maar omdat ze soms precies dát doen wat een mens helpt om zichzelf te zien.

En misschien…

is dat wel de grootste magie van allemaal.