Afgelopen februari kwam Anna bij mij.
Haar ouders zijn expats en reizen voor hun werk de hele wereld over. Dat betekent dat Anna regelmatig moet verhuizen, opnieuw naar een andere school gaat en steeds weer nieuwe mensen ontmoet.
Iedere keer doet ze enorm haar best om aansluiting te vinden. En vaak lukt dat ook.
Maar juist daardoor wordt afscheid nemen steeds moeilijker.
Tijdens de sessie nodigde ik haar uit om op houten blokjes te schrijven wat er op dat moment allemaal speelde. Woorden als school, vrienden, angst en afscheidverschenen één voor één op tafel. Daarna bouwden we samen een toren.
Niet om problemen op te lossen.
Maar om zichtbaar te maken wat zij dagelijks met zich meedraagt.
Terwijl we bezig waren, pakte Anna ineens nóg een blokje.
Daar schreef ze in het Engels op:
“You don’t have to be friends with everyone.”
Ik weet nog dat ik even stil werd.
Niet omdat ik dacht dat haar probleem daarmee opgelost was.
Maar omdat ik zag dat dit geen zin was die ze voor mij opschreef.
Ze schreef hem voor zichzelf.
Alsof ze zichzelf toestemming gaf om niet overal perfect tussen te hoeven passen.
En toen gingen we naar de paarden.
Mensen vragen mij weleens:
“Waarom begin je soms met een oefening aan tafel als je met paarden coacht?”
Omdat een paard geen vervanging is van een gesprek.
En een gesprek geen vervanging is van een ervaring.
De houten blokjes geven woorden aan wat iemand zelf denkt en voelt.
De paarden laten vervolgens zien hoe iemand zich op dat moment beweegt, contact maakt, ruimte inneemt of juist spanning vasthoudt.
Dat is geen controle.
Ik ben niet op zoek naar bewijs dat een kind iets verkeerd heeft opgeschreven.
Integendeel.
Er is geen goed of fout.
Soms sluiten de woorden en de ervaring naadloos op elkaar aan.
Soms laten ze verschillende kanten van hetzelfde verhaal zien.
En juist daar ontstaat vaak een nieuw inzicht.
Niet omdat het paard iets ‘weet’.
Maar omdat een ervaring soms laat voelen wat met woorden alleen moeilijk uit te leggen is.
Dat maakt de combinatie zo waardevol.
Voor Anna begon het met een paar houten blokjes.
Maar misschien was juist dat ene zinnetje het stevigste blokje van allemaal:
“You don’t have to be friends with everyone.”
Soms begint veerkracht met één zin…
…waarmee een kind zichzelf eindelijk toestemming geeft om gewoon zichzelf te zijn.
💚
Sensible Coaching
Waar woorden mogen ontstaan, maar ervaring vaak nog iets meer vertelt.