Die vraag krijg ik regelmatig.
Ook tijdens een sessie met Lolly kwam die behoefte naar voren. De cliënt wilde graag verder. Sneller. Begrijpen wat er gebeurde en het liefst ook weten wanneer het opgelost zou zijn.
En ergens snap ik dat.
Breek je je arm, dan ga je naar het ziekenhuis.
Foto.
“Ja, gebroken.”
Gips eromheen.
“Over een aantal weken kijken we opnieuw.”
En bijna niemand zegt na drie dagen:
“Nou, dat bot heeft nu wel lang genoeg de tijd gehad.”
We accepteren dat herstel tijd nodig heeft.
Maar zodra we het hebben over angst, verlies, langdurige stress, overbelasting of iets wat ons diep heeft geraakt, verwachten we ineens iets anders.
Ik begrijp het toch?
Ik heb er toch over gepraat?
Waarom voel ik het dan nog steeds?
Wanneer ben ik hiervan af?
Omdat begrijpen niet hetzelfde is als herstellen.
In de bak zie ik dat soms letterlijk gebeuren.
Iemand wil vooruit, terwijl het lichaam vertraagt.
Het hoofd zegt: kom, doorgaan.
Het lichaam zegt: nog niet.
En juist daar kijk ik naar.
Niet: hoe snel kunnen we iemand door een oefening krijgen?
Maar: wat kan het systeem op dit moment dragen zonder opnieuw over zijn eigen grens heen te gaan?
Een paard helpt mij daarbij omdat ik niet alleen hoef te luisteren naar wat iemand vertelt. Ik kijk naar het hele samenspel: ademhaling, spierspanning, beweging, afstand, tempo, contact én naar veranderingen in het gedrag van het paard tijdens dat contact.
Bij Lolly hoefde er daarom niet méér te gebeuren.
Er hoefde niets geforceerd opgelost te worden.
Het lichaam mocht eerst ervaren wat er gebeurde.
Want een mentale wond is geen gebroken arm. Er bestaat geen foto waarop na zes weken staat: genezen.
En zelfs die vergelijking is eigenlijk te simpel.
Want zijn alle botten hetzelfde? 😂
Nee.
Dezelfde breuk geneest bij de ene persoon anders dan bij de andere. Leeftijd, plaats van de breuk, gezondheid, belasting en allerlei andere factoren spelen mee.
Waarom zouden we dan verwachten dat twee mensen na verlies, angst of langdurige stress precies hetzelfde herstellen?
Het zenuwstelsel werkt niet met een agenda.
Het kijkt niet naar de kalender en zegt:
“Zo. Zes weken voorbij. We kunnen weer vertrouwen.”
Bescherming verdwijnt niet omdat jij vindt dat het lang genoeg heeft geduurd.
Het systeem moet opnieuw kunnen ervaren:
ik ben hier, ik kan dit voelen, ik hoef niet weg en ik ben veilig genoeg om niet voortdurend te beschermen.
Daarom wil ik binnen Sensible Coaching niet altijd sneller.
Soms is vertragen juist het werk.
Een gebroken arm geven we weken om te herstellen.
Waarom verwachten we van een mens dat hij zijn onzichtbare breuken sneller repareert?