Team Karin : Wanneer het paard laat zien waar jij écht thuis hoort
Karin had één grote droom: verloskundige worden.
Werken met baby’s, nieuw leven verwelkomen want dáár ging haar hart van open.
Maar die droom vroeg een lange en moeilijke route.
Dus koos ze een kortere weg: MBO → stage bij een kinderdagverblijf → blijven hangen.
En eerlijk?
Op de groep voelde zij zich thuis.
De geur van baby’s, de puurheid, het directe contact dat maakte haar blij.
Handen uit de mouwen, midden in het leven van de kleintjes.
Tot de stemmen van buiten begonnen te praten…
“Ga je je hele leven poepluiers verschonen?”
“Wil je niet íets hoger? Íets beter?”
Carrière maken dus.
Niet vanuit verlangen
maar vanuit verwachting.
Karin werd manager.
Veel verantwoordelijkheid, minder kinderen.
Ze deed haar werk goed, want dat doet Karin altijd maar er bleef iets wringen vanbinnen.
Waar was zij zichzelf eigenlijk kwijtgeraakt?
De paardenbak in één paard en zeven vrouwen
Het team van Karin kwam bij Sensible Coaching de bak in.
Eén paard, zeven dames.
Eerst vroeg ik hen vrij te bewegen,
zonder opdracht gewoon lopen en voelen.
Binnen een minuut ontstonden er subgroepjes.
Wie zoekt wie op? Wie blijft twijfelend achter?
Een team vertelt zóveel… zonder één woord te zeggen.
Daarna vroeg ik hen om in een grote cirkel te gaan staan
en elkaars handen vast te pakken:
een symbolisch gebaar van verbinding en samenwerking.
Maar Kleurtje, het paard, dacht daar anders over.
Hij liep steeds dóór die cirkel heen.
Onderbrak de verbinding.
Liet onrust zien in wat ogenschijnlijk “rond” was.
Er miste iets.
Tot hij ineens stil stond bij Karin.
Hoofd laag.
Heel dichtbij.
Alsof hij zei: Hier klopt iets niet… vertel.
De vraag die alles blootlegde
Ik keek naar het team en stelde dit:
“Als deze cirkel symbool staat voor jullie samenwerking…
waar staat Karin dan echt?
Binnen de cirkel, of een beetje erbuiten?”
Het werd stil.
Iedereen voelde precies wat er bedoeld werd.
In functie stond Karin boven het team…
maar in verbinding stond ze eigenlijk buiten het team.
Op dat moment zakte haar masker.
Karin begon te praten.
Over haar droom.
Over verwachtingen van thuis.
Over hoe ze stapje voor stapje wegbeweegde van wat haar écht gelukkig maakte.
Kleurtje wijkt niet.
Hij blijft.
Hij ziet.
Hij spiegelt de waarheid die zij te lang heeft weggedrukt.
Het echte leiderschap kwam terug
Toen ik vroeg:
“Waar voelt jouw leiderschap het meest natuurlijk?”
Haar antwoord kwam zonder nadenken:
“Op de groep. Tussen mijn mensen.
Dáár klopt het.”
Kleurtje zette een stap dichterbij.
Alsof hij bevestigde:
Dat is jouw plek. Daar ben jij leider.
Daar viel het kwartje:
Leiderschap is geen ladder omhoog.
Leiderschap is een plek die klopt.
Wat dit betekende voor het team
Vanaf dat moment veranderde er iets:
- Taken durven delen in plaats van dragen
- Samenwerken vanuit vertrouwen
- Open uitspreken wat energie geeft en wat niet
- Ruimte creëren voor ieder talent
Een collega zei letterlijk:
“Joh… kom jij gewoon wat vaker op de groep staan.
We doen het samen.”
En zo kwam Karin thuis.
Bij haar team.
Bij haar taak.
Bij zichzelf.
De les van het paard
Paarden kijken niet naar titels.
Ze lezen alleen echtheid.
Wie jij in essentie bent.
Wat jij nodig hebt om te leiden vanuit kracht én verbinding.
Echt leiderschap begint waar jij jezelf bent.
Daar volgt een team jou vanzelf.
Dankbaarheid naar mijn 🐴 maar ook zeker naar het KDV Ikky 🙏❤️dank voor jullie vertrouwen in SC